http://www.cs.uml.edu/~ntuck/mozilla/

That’s a blog post by somebody named Nat Tuck that’s gotten slashdotted and dugg within the last week.

Nat’s asking for a Firefox UI improvement – the present behavior in Firefox 3 is to balk when an SSL server presents a self-signed certificate, or a certificate that’s been signed by an unrecognized certificate authority. Nat suggests that the browser should be a little less forbidding when these certificates are encountered.

This is important! HTTPS is the best way to secure communication with a web server. An HTTPS connection uses SSL for encryption and authentication, meaning, if you are using an HTTPS connection you know that

1. The server is who it claims to be (say, authenticated as Google.com);
2. Nobody can see your data (your privacy is assured because data is encrypted on the wire); and
3. The data you receive is what the server sent (integrity is assured because data is encrypted…).

But, there is a catch. The privacy and integrity assurance relies on encrypting the data that goes on the wire, and for this you only need the server’s SSL certificate. However, the authentication feature requires assistance from a trusted third party. This third party, a “root certificate authority” or root CA, has to confirm that the server’s SSL certificate is valid.

For example, Google uses HTTPS for secure sign-in to Gmail. Google presents a server certificate for *.google.com that you can choose to install in your browser when prompted. This server certificate is signed by a trusted third party, Thawte Consulting. Verisign is another well known root CA. So you really know that Google is Google…

Alright, now we get to the point – can you become a trusted third party for certification purposes? Even if it’s only to sign your own apps?

Well… not without a major hassle. Firefox essentially defines the set of trusted third parties in terms of root CA certificates that are shipped with the browser. You can take a look – open up the Preferences, go to the Advanced section, click the Certificates tab and dig around until you see a long list that includes certificates from Thawte and Verisign. See the second column in the table? Where it says “builtin object token”?

Certificates with the “builtin object token” association are shipped with the browser. If you go to the trouble of creating your own certificate, in other words, if you were to decide to become a root CA, and you then install that certificate in the browser, then you’ll eventually be looking at your certificate in that same list, but the second column won’t list the “builtin object token.” It will say “software security device” and Firefox won’t use it the same way it uses the built-in certificates.

And, what Nat is pointing out is that site producers are forced to pay $$$ (or $$$$!) to get their server certificates authenticated by a trusted root CA like Thawte or Verisign.

The problem with that, of course, is that most of us are going to be too cheap to fork over that money just to protect our hobby sites with SSL.

That leaves us without authentication, privacy or integrity assurances.

But! If using self-signing our server certificates, or signing them as a private (non-trusted) root CA, were just a little less scary to the end user, then we’d at least have privacy and integrity.

Hence the request that the Firefox development team try to be a little less heavy-handed when SSL connections are not authenticated by a built-in root CA.

Pretty puh-leeze?

http://randomfoo.net/oscon/2002/lessig/free.html

For a reprise, check out Lessig’s related article in the NY Times:

http://query.nytimes.com/gst/fullpage.html?res=9C01E0DB1630F93BA25752C0A9659C8B63

Although, the latter begs a question…

If 2% of copyrighted work between 1923 and 1942 continues being commercially exploited (yes, that’s Mickey) and extended copyrights block access to all the other “dead” stuff that nobody seems interested in, why not think about ways to alter copyright law such that Mickey can stay chained up but the “dead” stuff becomes freely available?

Not really what us poor consumers are after (we only want those 2%…) but certainly better than the ongoing farce Lessig is talking about?

David Beazley gave a cool talk at PyCon ’08, called “Generator Tricks for System Programmers.” Take a look if you haven’t, and are interested in this kind of stuff – his slides use the processing of an Apache log as the running example, it’s fairly practical and relevant stuff.

Down at the very end of the talk (slide 71 of 71… the slides are here) David mentions a number of pitfalls with the technique, and error handling is one of them. The problem is essentially that when a chain of generators is used for offline processing of a large data stream, it becomes difficult to know when to catch exceptions and what to do with them. In particular, the link in the generator chain that raises an exception may not have any access to the data that the processing chain started with – the log line, in the Apache example. And if you have a large data set then this might come up thousands of times, so you really can’t handle faults by stopping and fixing…

In one case there might be a very nice solution for this. The case is when the exceptions are a result of malformed or otherwise exceptional data, and the right reaction is to filter this data into a separate file for manual or special processing later. And, the solution is to pass the exception back up the yield chain, using the send primitive. The semantics are basically, “hey, that didn’t work so well for us here down the line, could you please put this one aside for special processing…” In the Apache example, the outcome could be a new log excerpt with only the lines that raised exceptions during normal processing.

Some related reading – generator coroutines PEP, and thoughts on send semantics.

I’ll post a code sample when I get around to trying this out.

I start cussing every time I come across that post

Not to say it’s not a great post, going to the trouble of writing all that down in such a lucid, careful manner was positively a service to the rest of us. Thanks, Foom.

It’s just that, the whole thing with super is so broken. Which brings to mind a conversation over sushi, about Python:

Friend: “Oh, that scripting language. Yeah I remember that, man that’s got such a broken object model.”

Me: (Squirms)

There wasn’t really much to say, was there? Super, new-style classes vs. old-style classes, can’t raise new-style objects, yada yada yada? Aieh…

End rant. What really I wanted to do here is write down the condensed version of Fuhm’s post, as a series of simple rules I can go back to. Here goes -

1. Don’t mix regular classes with exception classes
2. All regular classes should be new-style, derived from object
3. They should have the constructor signature __init__(self, **kwargs)
4. Every such __init__ invokes super(ClassName, self).__init__(**kwargs)
5. Never extend a new-style class that doesn’t follow these rules
6. Don’t use multiple inheritance for exceptions

“Please don’t add support for other languages“

I’ve been thinking a lot about localization, and as a result I completely misunderstood. I thought this was some kind of petition to stick with English only. (Yes, that wouldn’t make any sense would it?)

So, I was actually getting a little hot under the collar, you know, like this… 

(xkcd is great isn’t it?)

But, thankfully, I had completely misunderstood. What was really going on was a little cheer-fest for a blog post by Jonathan Feinberg at IBM, encouraging Google to just stick with Python for the Google App Engine libraries for now, and get those really “right” rather than put resources into translating the libraries into PHP, Java, and all those other things…

I just figured I’d add my three cheers to Jonathan’s post… how about it Google, let’s get a really functional stack first and more languages second?

Yesterday – eight phone calls, three companies, five or six departments, six or seven agents, one manager. Two and a half hours (one hundred fifty minutes, nine thousand seconds), too many transfers. One SSN, one phone number, one VIN number but no account number. 

“Select one to wait, two to wait, three to wait, four to wait, or five, to wait.”

If it sounds like a recording, hit zero.

“Your account does not exist.” “Your account has been closed.” “Our systems cannot access your account.” “Your account was sold to ACME Financials.” “ACME Financials has never bought loans from Blimpco, only sold them.” “Your SSN does not exist.” “Your phone number does not exist.” “That VIN number exists, let me transfer you to document control.” “No, that VIN number does not exist, it was misspelled.” 

“Computer says no.”

Manager says performance directly corresponds to number of completed calls, in other words, inversely corresponds to call duration, in other words, if it’s out of the ordinary the incentive is to shunt the problem onto another agent. Furthermore, time spent in training is time spent not taking calls. So most people answering calls don’t know the details very well. Some also don’t speak English very well. 

“Let me transfer you.”

Ugh.

“Hello, this is Nicole, can I have your account number please?.” 

“Hi Nicole, my name is Stefan. Could I have your full name please?”

…

“No thank you, please don’t transfer me. Let’s make this a three-way call instead.”

Suddenly no more reasons to transfer me anywhere. 

…

“Our systems cannot access your account. You need to mail your request.”

“What do you mean, mail? Put it in the post?”

“Yes.”

“I’m sorry, that’s not acceptable. We need to resolve this during this phonecall.”

Chorus:

“Our systems cannot access your account.”

I am dead certain that the US Postal Service also cannot access my account.

“Please let me speak with your manager.”

“I already did speak with my manager for you, he says you need to mail your request.”

(Chorus)

And so forth.

(Chorus)

Eventually I did reach the manager. 

And the manager knew that my kind of account was not with ACME Financials, and not with Blimpco. It had been sold to ABC. 

He figured this out by going over the details of the loan agreement with me. 

And he could locate my account number.

One more transfer. Cha-ching.

Hit zero. Ask for full name. Refuse to be transferred to an organization you already called. Talk to the manager because the agents haven’t read the fine print. Impatient doesn’t work, rude doesn’t work. 

Next time I’ll have forgotten all of this. 

Upphaf stóra beygingarmálsins var einhvern veginn þannig að aðstandendum Beygingarlýsingar íslensks nútímamáls þótti ástæða til að kanna betur hvernig ákveðin notkun gagnasafnsins var tilkomin. Hjalli bloggaði listavel um þetta, og ég hvet endilega alla sem hafa ekki lesið færsluna hans til að drífa í því. Sjálfur blandaðist ég svo í málið vegna þess að við Hjalli erum ágætis félagar, og Kristín ritstjóri Beygingarlýsingarinnar er mamma mín. Ég ætla að láta vera að rekja málavextina frekar, enda er hægt um vik að lesa um þá annars staðar, hjá Hjalla og mörgum öðrum:

• Salvör skrifaði skorinortan pistil og mælti fyrir opnun gagnasafna sem byggð hafa verið upp með almannafé, og fjölmargir gerðu athugasemdir
• Bjarni Rúnar fylgdi í kjölfarið og upp hófst mikil umræða um gagnasafn Landmælinga Íslands og Google Maps. (Já takk! Endilega! Og þynnkukókómjólk ef þú klikkar fljótlega á Google Maps-tengilinn.)
• Borgar tók svo undir og benti meðal annars á að honum stæði ekki til boða að lesa sér til um Íslenskar kröfur um upplýsingatækni nema hann reiddi af hendi 4.353 kr.

Mér finnst þetta innlegg Borgars alveg drepfyndið, og var Douglas Adams ekki einmitt að gera grín að svona hlutum í upphafsatriði Hitchhiker’s Guide, þegar hvort tveggja húsið og plánetan voru rifin enda höfðu eigendur ekki gert neinar athugasemdir við fyrirætlanirnar, sem þeim hafði reyndar ekki verið gert neitt sérstaklega auðvelt að nálgast? Sem er líka skemmtilegt í öðru samhengi, nefnilega að Bretar virðast vera að átta sig á aðgengisgríninu, eins og Hjalli, aftur, bloggaði skemmtilega um, og nokkru fyrr en beygingarmálið rúllaði af stað. Bretar virðast nefnilega hafa komist að þeirri niðurstöðu að opinber gögn séu verðmætari opin en lokuð. (Lokinber gögn betur opinber?)

En, nóg um alla þessa bloggara, og Douglas Adams sálugan, og aðra Breta lífs eða liðna. Sjálfur er ég auðvitað meira sammála sumum en öðrum, en það má liggja milli hluta. Það sem væri skemmtilegt að sjá er áframhaldandi umræða ásamt viðleitni til að finna farsæl málalok sem kæmu sem flestum að gagni. Bókstaflega allir sem ég hef rætt við eru nefnilega sammála um eitt lykilatriði:

Það væri öllum til heilla að fleiri gagnasöfn væru meira opin til aukinnar almennrar notkunar.

Það sem fólk er hins vegar ekki sammála um er a.m.k. eftirfarandi…

• viðhorf til höfundarréttar
• skilningur fyrir þeim takmörkunum sem eigendur, ritstjórar og dreifingaraðilar gagnasafna standa frammi fyrir
• skilningur fyrir þeirri getu og gáfum sem liðið hinum megin girðingar býr yfir og getur miðlað
• viljinn til að vinna með öðrum þrátt fyrir að öll dýrin í skóginum séu ekki alveg bestu vinir sérhvert augnablik
• og svo að lokum, síðast en ekki síst, hvort eigi nú að setjast niður og finna málamiðlun sem, eins og gjarnan gildir um málamiðlanir, engum líki alveg fullkomlega við, alla vega til að byrja með.

Eða er kannski bara betra að halda áfram að streitast hver í sínu horni? Er kannski ekki nóg að opna fleiri söfn meira heldur dugi ekkert minna en að opna öll söfn að fullu, strax? En, það er varla raunsætt?

Ég þarf eiginlega aðeins að draga andann eftir þennan lista, ef allt þetta leysist farsællega þá er klárlega ráð að senda fólkið næst rakleiðis til Gaza til að fá Ísraelsmenn og Palestínubúa til að hætta að rífast.

En, en, en, ætli það sé nú samt einhver leið til að finna málamiðlun?

Höfundarréttur er flókið mál, og kannski á bara að afnema hann með öllu, og kannski á að gefa einhverjum einkaleyfi á að setja annan fótinn fram fyrir hinn, og kannski getur einhver tekið sér munninn fyrir neðan nefið sem skrásett vörumerki og rukkað okkur hin fyrir leyfi til að ganga um án poka á hausnum. Kannski ekki. En, hvað opnun gagnasafna varðar vill það gleymast að bak við langflest stór, vönduð gagnasöfn liggur áralöng vinna, og gagnasöfn sem byggja á fullkominni samhæfingu eru síður til þess fallin að myndast í frjálsri hópvinnu. Þeir einstaklingar, smáu hópar og stofnanir sem hafa lagt í uppbyggingu gagnasafna eru ekki líklegir til að taka greiðlega undir hugmyndir um að ,,opna þetta bara allt saman” heldur þarf eitthvað örlítið snjallara til – það þarf að sýna að kostir höfundarréttarins séu ekkert merkilegir, heldur sé opið umhverfi enn þá betra. Kannski getur hann hjálpað til?

Þá er ótalið að höfundarrétturinn er oft afar flókinn og það takmarkar möguleika umsjónaraðila til að bæta aðgengið. Stór gagnasöfn samanstanda oft af einstökum hlutum undir mismunandi höfundarrétti, og þessu geta ritstjórar eða varðveisluaðilar hugsanlega lítið hróflað við. Þau gagnasöfn sem hafa ,,skítugan” höfundarrétt af þessu tagi eru sérstaklega erfið meðferðar – og reyndar er þetta eitt af því sem flækir ,,stóra beygingarmálið.” Hugsanlega er best að láta gagnasöfn af þessu tagi einfaldlega liggja á milli hluta því flækjustigið er slíkt að fyrstu skrefin verður auðveldara að taka annars staðar.

En, þó höfundarréttur sé flókinn er einfalt að gera sér grein fyrir hversu mikið allir aðilar gætu í raun og veru hjálpað hverjir öðrum. Getur einhver bent mér á stórt, vel þekkt, opið gagnasafn sem býr ekki yfir framúrskarandi vefsetri þar sem fólk getur nálgast safnið og kynnt sér? Og, getur einhver bent mér á íslenska rannsóknarstofnun sem ekki sveltur heilu hungri að þessu leyti? Gæti verið að möguleiki væri til farsællar samvinnu? Hvað myndi eiginlega gerast ef talsmenn opins hugbúnaðar lýstu sig reiðubúna til að aðstoða við umsjón þeirra gagnasafna sem hafa hreinan höfundarrétt og fullur vilji er til að opna?

Getur verið að stærsti þröskuldurinn sé bara viljinn til að setjast niður, ræða málin, og sætta sig við að allir aðilar hljóti að hafa eitthvað til síns máls? Er ekki mögulegt að hægt væri að skapa eitthvað frábært, ef lagt er af stað með þetta að leiðarljósi?

Það fór ekki vel – við settumst við barinn, spjölluðum í kortér og áttuðum okkur á að við vorum hvorki komnir með vatnsglös eða matseðla, báðum um hvort tveggja, biðum í annað kortér og fengum, biðum aftur í kortér og pöntuðum, biðum svo í kortér í viðbót og báðumst loks afsökunar en við hefðum bara ekki meiri tíma.

Þjónninn var auðvitað ferlega sorrí, og hún skrifaði fyrir okkur lítinn miða um að við mættum koma aftur síðar og borða frítt. Við veljum okkur þá líklega rigningardag, því ástæðan fyrir því að þjónustan gekk svona illa þennan daginn var að það var glampandi sól og öll borðin úti á Austurvelli fullsetin. Túristar út um allt. Það voru líka tvöfalt fleiri þjónar en venjulega… en eldhúsið því miður ekkert stærra en á hverjum öðrum vetrardegi.

Ég býst við að lexían sé að hugsa sinn gang áður en falast er eftir meiri viðskiptum en höndla má með góðu móti?

Við félagi minni röltum bara að pulsuvagninum og fengum okkur pulsu og kók í staðinn, sem var ágætt. Þar var miklu lengri röð en venjulega, en hún gekk ágætlega hratt.